close
تبلیغات در اینترنت
رمان عشق مدفون قسمت دوم
loading...

رمان فا

دختر نگاه غمگینش را از افرا گرفت و به بیرون نگاه کرد.                                                   -«اینجا تو یه تولیدی کار میکنم...»                                                                           …

رمان عشق مدفون قسمت دوم

مرتضی سلیم خانیان بازدید : 1109 چهارشنبه 09 بهمن 1392 : 12:46 نظرات ()

دختر نگاه غمگینش را از افرا گرفت و به بیرون نگاه کرد.                                                  
-«اینجا تو یه تولیدی کار میکنم...»                                                                           
-«چه تولیدی؟کارت چی هست؟»                                                                             
-«تولیدی لباس، کارگرم...»                                                                                     
افرا نگاهی به دختر انداخت و دوباره به رو به رو خیره شد:«خانم دیگه ای هم غیر از تو اونجا هست؟»                                                                                                            
-«بله، اونقدر بدبخت و بیچاره هستن که مثل من برای یه لقمه نون هرکاری انجام میدن.»        
-«پدر و مادرت چی؟» ....................


                                                                                     
-«پدرم کارگر ساختمون بود وقتی پنج ساله بودم از بالای یکی از همین ساختمون ها به پایین افتاد، مادرم هم یه سال هست فوت کرده، سرطان ریه داشت.»                                          
زن آهی عمیق کشید و گفت:«خدا رحمتشون کنه، روزگار خیلی بی رحمه و هرکاری برای از پا درآوردن ما آدما انجام میده ولی ما باید توکلمون به خدا باشه...» بعد مکثی کرد و نگاه مهربانش را به دختر انداخت و ادامه داد:«توهم توکلت به خدا باشه دخترم، خدا همیشه با بنده هاشه و هواشونو داره.»                                                                                                     
دختر به نشانه تایید حرف های افرا سرش را تکان داد و دوباره به بیرون خیره شد. افرا پشت چراغ قرمز ایستاد و به اطراف نگاهی انداخت و گفت:«راستی نگفتی مقصدت کجاست دختر جوان؟»    
دختر که گویی تازه به خودش آمده بود روسریش را مرتب کرد و گفت:«وای ببخشید...اصلا حواسم نبود همین جا پیاده میشم...»                                                                         

(11)
-«مگه خونه ات اینجاست؟»                                                                                    
-«نه ممنون بقیه راه رو خودم پیاده میرم»                                                                  
-«یعنی چی؟این وقت شب اصلا درست نیست یه دختر تنها تو خیابون باشه، بگو خانه ات کجاست خودم میبرمت.»                                                                                        
دختر به افرا نگاهی انداخت و هر دو بهم لبخند زدند...                                                     
افرا خم شد و با چشم های سیاهش به اطراف نگاه کرد، تا به حال پایش به این محله ها نرسیده بود، کوچه های تنگ و تاریک، خانه های کنار هم و قدیمی...                                            
-«ممنون که منو رسوندین واقعا مزاحمتون شدم.»                                                         
با صدای دختر افرا از حال خود بیرون آمد، با چشمان سیاهش که در تاریکی شب زیباییشان چند برابر شده بود به دختر خیره شده و گفت:«تو اینجا زندگی میکنی؟آره؟»                               
دختر سرش را به علامت تایید تکان داد و سریع پیاده شد. پالتوی زن را روی صندلی گذاشت و گفت:«ببخشید این موقع شب مزاحمتون شدم بازم ممنون.» و با لبخندی خداحافظی کرد و رفت. افرا همانطور که به هیکل ظریف و قد متوسط دختر خیره شده بود گویی که چیزی یادش بیاید سریع از ماشین پیاده شد و گفت:«دختر جان صبر کن.»                                                  
دختر به سمت افرا برگشت و با چند قدم بلند خود را به او رساند.                                       
-«بله خانم کاری داشتین؟»                                                                                    
افرا از داشبرد کارت ویزیتش را در آورد و جلوی دختر گرفت.                                            
-«من افرا مقدم هستم، این شماره و آدرس شرکت منه اگه کاری داشتی یا مشکلی برات پیش    
(12)
اومد با من تماس بگیر شاید بتونم کمکت کنم.»                                                            
دختر کارت ویزیت را گرفت و نگاهی به آن انداخت "شرکت مهندسی مهر به مدیریت مهندس افرا مقدم..."                                                                                                            
دختر چشمانش را از کارت گرفت، سرش را بالا آورد که با نگاه اطمینان بخش و لبخند گرم زن برخورد. دختر لبخندی زد و با گفتن تشکر از افرا دور شد...                                               
افرا:«راستی دختر جان خودت رو معرفی نکردی؟؟»                                                       
دختر برگشت:«پرستش هستم، پرستش رضایی» و در تاریکی کوچه های تنگ و تاریک محو شد.
صبح با صدای زنگ ساعت از خواب بیدار شد. بعد از دوش آب گرم و خوردن صبحانه آماده ی رفتن به شرکت شد. در راه به یاد کیارش افتاد و سوالی که در این چند روز در ذهنش میپیچید دوباره برایش تکرار شد:«چرا برگشته؟؟»                                                                     
قلبش عشق قدیمی را به یادش انداخت و اخم ظریفی در چهره زن ایجاد شد. از این عشق و وجود کیارش میترسید. حس میکرد هرچیزی که اثری از این عشق قدیمی در خود داشته باشد آرامش کنونی او را بر هم میزند. با اینکه گاهی قلب بیقرارش بعد از این همه سال با یادآوری این عشق دیرین میلرزید ولی او از رو به رو شدن با این عشق و کیارش واهمه داشت...                          
صدای پاشنه ی کفشش در برخورد با پارکت ها سکوت آرامش بخش فضای شرکت را می شکست؛ بارانی بلند قهوه ای رنگی به تن داشت که با روسری ساتن قهوه ای رنگش هم خونی زیبایی پیدا کرده بود. منشی که دختر تپل و محجبه ای بود با دیدنش برخاست و شروع به احوال پرسی کرد. زن قبل از اینکه وارد اتاقش شود گفت:«خانم کریم زاده لطفا به مهندس فلاح بگید به اتاقم بیان.»مکثی کرد و ادامه داد:«به عمو غلام هم بگو یه نسکافه برام بیاره.»                               

(13)
بعد از فوت امیررضا مسئولیت های شرکت بر عهده ی او بود؛ البته افرا کمتر به شرکت میامد و باعث میشد وظیفه ی مدیریت بر گردن مهندس فلاح هم باشد. فلاح یکی از مهندس های قدیمی شرکت بود که البته جزء بهترین ها هم حساب میشد...                                                    
پرونده ها را جلویش ریخت و با حواسی جمع رو به روی فلاح نشست؛ که عمو غلام با سینی ای که یک فنجان نسکافه در آن بود وارد اتاق شد. افرا به احترام پیرمرد ایستاد،تشکر کرد و سینی را از دستش گرفت:«عمو غلام فکر کنم یه فنجون نسکافه ی دیگه هم باید بیارید.»                    
-«الآن میارم دخترم»                                                                                            
فلاح:«نه نمیخواد من بعد برای خودم یکی میارم»                                                          
زن خواست بنشیند که سنگینی نگاه پیرمرد را روی خود حس کرد. فلاح که در حال بررسی پرونده ها بود متوجه شد و گفت:«عمو کاری داری؟»                                                      
پیرمرد من من کنان رو به فلاح کرد و گفت:«با خانم درباره ی اون موضوع که گفتم صحبت کردید؟»                                                                                                            
فلاح خودش را روی مبل راحتی جابجا کرد و گفت:«عمو اصلا یادم نبود حتما صحبت میکنم.»   
افرا سردرگم نگاهش را از آن دو گرفت و گفت:«اتفاقی افتاده؟»                                          
فلاح پرونده ای که در دستش بود را روی میز گذاشت و گفت:« والله خانم مقدم دختر عمو غلام قراره ازدواج کنه...»                                                                                               
افرا میان حرفش پرید، با خنده رو به عمو غلام گفت:«مبارکه عمو...انشالله.. خوشبخت بشن.»      
عمو غلام نگاه نگرانش را روی فلاح دوخت تا ادامه ی حرفش را بزند. فلاح ادامه داد:«عمو غلام برای تهیه جهیزیه دخترش احتیاج به کمی پول داره برای همین از من خواست اگه میشه یه وامی
(14)
بهشون بدین البته این قضیه رو سه روز پیش به من گفت ولی من فراموش کردم به اطلاعتون برسونم.»                                                                                                           
افرا به پیرمرد که با چشمان نگران او را نظاره میکرد نگاه کرد و گفت:«چقدر احتیاج داری؟»      
پیرمرد سریع گفت:« 3 میلیون»                                                                               
افرا لبخندی ملیح زد و گفت:«یه چک 5 میلیونی مینویسم، میدم جناب فلاح بهتون بدن، نگران نباشین.»                                                                                                           
عمو غلام با تعجب گفت:«ولی خانم من 3 میلیون خواستم.»                                             
افرا در حالی که پرونده ها را زیر و رو میکرد گفت:«2 میلیونم هدیه من برای ازدواج دخترتونه.»  
عمو غلام با چشم هایی که لبریز از خوشحالی بود دستانش را در هم گره زد و گفت:«ممنون دخترم.ان شاالله.. خدا عمر با عزت به شما بده.ان شاالله..هرچی از خدا میخوای بهتون بده.ان شاالله تنتون همیشه سالم باشه.ان شاالله...»                                                                          
افرا از ته دل خندید و گفت:«وای عمو غلام دیگه این همه تشکر لازم نیست وظیفه ام بود. حالا لطفا برید تا من و آقای فلاح به کارامون برسیم.» عمو غلام با گفتن چشم خانم سریع از اتاق خارج شد.                                                                                                                  
در راه خانه تلفن همراهش زنگ خورد. از خانه ی برادرش بود.                                           
-«جانم بفرمایید»                                                                                                 
-«سلام عمه جان خوب هستین؟»                                                                            
-«سلام به پسر خوبم،ممنون تو خوبی؟بابا اینا چطورن؟»                                                 
(15)
-«همه خوبیم. عمه افرا مامانم گفت شب برای شام بیایید اینجا»                                        
-«نه مزاحم نمیشم پسرم»                                                                                      
رامین با دلخوری گفت:«یعنی چی عمه؟چه مزاحمتی؟اینجا خونه خودتونه»                          
افرا لبخندی زد و گفت:«باشه میام عزیزم»                                                                   
-«پس منتظریم،خداحافظ»                                                                                     
-«خداحافظ پسرم»...                                                                                            
شام را در محیط گرم خانواده ی برادرش صرف کرد. بعد از اتمام شام همه دور تلویزیون نشسته و در حال چای خوردن بودند که بحث ازدواج رامین پیش آمد...                                           
رامین:«مادر من، فعلا وقت ازدواج نیست»                                                                   
مریم:«إ یعنی چی نیست؟خیلیم وقتشه نزدیکه سی سالته پس کی میخوای ازدواج کنی؟الآن اون روز دختر پسر داییم رو دیدی، طناز! دختره هیچی از خانمی و زیبایی کم نداره. چندوقت دیگه هم مدرک دندونپزشکی شو میگیره و مطب میزنه، از طرفی هم خودش و هم خانواده شو میشناسیم...»                                                                                                      
رامین میان حرف مادرش پرید و گفت:«این چه حرفیه مامان؟مگه شما میخواین ازدواج کنین؟تا من خودم یکی رو نپسندم ازدواج نمیکنم، این حرف اول و آخرمه.»                                     
افشین که تا آن زمان ساکت بود به حمایت پسرش گفت:«راست میگه مریم جان مگه زمان قدیمه که تازه سر سفره ی عقد دختر و پسر همدیگرو ببینن؟»                                                 
مریم:«وا مگه من چی گفتم؟میگم طناز دختر خوبیه، بده عروست مثل خودت دکتر باشه؟»      
(16)
افشین اخم کوچکی کرد و گفت:«مریم؟؟!! اصلا پرفسور باشه، مهم اینه که رامین بپسنده»         
مریم که دید پدر و پسر دست به یکی کردند به افرا خیره شد تا حداقل او از حرف هایش حمایت کند. افرا که در حال چای خوردن بود فنجانش را روی عسلی کنار دستش گذاشت و گفت:«مریم جان اونطوری منو نگاه نکن. رامین برای خودش مردی شده، خودش باید شریک زندگیش رو انتخاب کنه نه تو.»                                                                                               
مریم یک سیب بزرگ قرمز برداشت و درحالی که سیب را پوست میگرفت با بی خیالی گفت:«اصلا به من هیچ ربطی نداره، میخواد ازدواج کنه میخواد نکنه.»                                                
افشین خندید و گفت:«حالا گریه نکن مریم جان؟چرا اشک میریزی؟ازدواج میکنه نگران نباش.» مریم با این حرف افشین با حرص از پهلوی افشین نیشگون محکمی گرفت و در حالی که سعی میکرد خنده اش را مخفی کند به آشپزخانه رفت. در بین خنده های آنها صدای زنگ تلفن همراه افرا شنیده شد. افرا به صفحه ی تلفن همراهش خیره شد. شماره ناشناس بود...                     
افرا:«الو بفرمایید...»ولی صدایی نیامد، دوباره تکرار کرد:«بفرمایید...»                                   
صدای لرزان دختری به گوشش رسید.«سلام خانم مقدم، خوب هستین؟»                            
-«ممنون، شما؟»                                                                                                
دختر مکثی کرد و گفت:«رضایی هستم، پرستش رضایی»                                               
افرا برخاست و نزدیک پنجره ایستاد. نم نم باران پاییزی همه جا را خیس کرده بود. افرا جواب داد:«سلام عزیزم حالت خوبه؟ببخشید به جا نیاوردم»                                                    
-«ممنون، عذر میخوام بدموقع مزاحم شدم، میدونید یه مشکلی برای من پیش اومده. به خدا کسی نبود که باهاش تماس بگیرم وگرنه مزاحمتون نمیشدم»                                          
(17)
-«نه عزیزم این چه حرفیه؟چه مشکلی؟»                                                                    
-«......»                                                                                                             
-«الو صدامو میشنوی دخترم؟»                                                                                
دختر سریع گفت:«بله بله...»                                                                                    
-«خب چه اتفاقی افتاده؟ بگو هر کمکی از دستم بربیاد انجام میدم.»                                   
پرستش کمی مکث کرد و با صدایی آهسته گفت:«صاحب خونه ام اسباب و اثاثیه ام رو ریخته تو کوچه، هیچکس رو هم ندارم برای من کاری انجام بده.»                                                  
افرا تن صدایش را کمی بالا برد و با تعجب گفت:«یعنی چی؟آخه چرا؟»                               
دختر با صدایی که التماس در آن موج میزد گفت:«اگه میشه بیاید اینجا»                             
افرا به سرعت گفت:«حتما...حتما...بیام همون جای قبلی؟»                                               
-«بله...»                                                                                                            
-«باشه پس سریع خودمو بهت میرسونم...»                                                                  
افرا که گویی موضوعی دوباره یادش بیفتد گفت:«فقط یه جا بشین خیس نشی. خودتم خوب بپوشون. نگران نباش خودمو سریع میرسونم، خداحافظ...»                                                
-«خداحافظ...»                                                                                                    
افرا سریع لباس هایش را پوشید. افشین و رامین با نگاه های متعجب به سمتش رفتند.             
افشین:«کجا میری افرا؟ اتفاقی افتاده؟»                                                                      
(18)
افرا که تازه متوجه آنها شده بود سریع با لبخندی کوتاه گفت:«نه نه نگران نباشین برای یکی از دوستام مشکلی پیش اومده باید برم.»                                                                        
رامین:«عمه اگه میخواین من هم همراهتون بیام؟»                                                        
افشین:«آره راست میگه، اگه لازمه رامین هم همراهت بیاد!»                                             
مریم که تازه از آشپزخانه بیرون آمده بود با ظاهر افرا تعجب کرد و به سمتشان آمد و گفت:«چه خبر شده؟» و بعد رو به افرا کرد:«به این زودی کجا میری؟»                                             
افرا مریم را سریع بوسید و گفت:«برای یکی از دوستام اتفاقی افتاده باید برم پیشش.ممنون از پذیراییت عزیزم.» خداحافظی کرد و سریع از خانه بیرون رفت. رامین قدمی به سمتش برداشت و در حالی که افرا دور میشد گفت:«عمه افرا اگه لازم بود با ما تماس بگیرین، خداحافظ» و دستش را در هوا به نشانه خداحافظی تکان داد و افرا با لبخندی از آنجا دور شد...                             
اتومبیل را در گوشه ای پارک کرد. باران شدیدتر شده بود. با قدم های آرام وارد کوچه شد. چشمانش را تنگ کرد تا در آن تاریکی اثری از دختر پیدا کند. جلوتر که رفت سایه ی کسی را روی دیوار دید. خودش بود کنار اثاثیه اش نشسته و پتویی را دور خود پیچیده بود. دختر با دیدن افرا سریع از جایش بلند شد. در حالی که اشک هایش با باران مخلوط شده بود، خود را در آغوش افرا انداخت. افرا با حالتی مادرانه دستش را روی سر دختر کشید و گفت:«گره نکن عزیزم. دیگه من اینجام نترس.»دختر خود را از آغوش افرا جدا کرد و با چشمانش که هاله ی اشک آن دو تیله سبز را براق کرده بود به افرا خیره شد. لب هایش که از سرما به سفیدی میزد را با زبان کمی تر کرد و با صدایی گرفته گفت:«واقعا ممنونم. اگه شما نبودین تا صبح اینجا دق میکردم. دو سه ساعته این جا نشستم هیچکس از همسایه ها حتی پنجره خونه اش رو هم باز نکرد ببینه من هستم یا نه!!»بغض گلویش را فشرد و ادامه داد:«من خیلی بدبختم.»                                   

(19)
افرا دستش را دور شانه ی دختر انداخت و گفت:«الآن وقت این حرفا نیست بعدا مفصل باهم حرف میزنیم.» و سوئیچ ماشین را دست دختر داد و با دست به سمت اتومبیلش اشاره کرد:«تو برو تو ماشین بشین من هم اثاثیه ات رو بیارم. دختر پتو را از روی شانه هایش برداشت و با لحنی قاطع گفت:«من هم کمکتون میکنم» افرا نگاهی به دختر انداخت و با تکان دادن سرش به سمت اثاثیه رفت، دختر هم به دنبال او حرکت کرد. اثاثیه دختر که بسیار ناچیز بود را به راحتی در اتومبیل جا دادند و به سمت خانه افرا حرکت کردند.                                                                     
افرا وارد حیاط خانه شد و اتومبیل را خاموش کرد...                                                        
-«این هم خونه ی من...راحت باش فکر کن خونه ی خودته»                                            
دختر با چشمانش به افرا نگاه کرد، سکوت عجیبی فضای خانه را در بر گرفته بود. با تعجب رو به افرا گفت:«شما تنها زندگی میکنین؟»افرا سرش را به نشانه تایید تکان داد و از ماشین پیاده شد. 
افرا:«پیاده شو...فردا اثاثیه ات را از ماشین بر میداریم الآن دیر وقته»به دختر نگاهی انداخت و گفت:«پیاده شو دیگه»                                                                                           
دختر همانطور که به اطراف خانه نگاه میکرد به دنبال افرا وارد خانه شد. با روشن شدن چراغ ها دختر با حیرت به اطراف خانه نگاه کرد. خانه وسیع و دوبلکس با دکوراسیون زیبا و شیکش چشم هر بیننده ای را خیره میکرد. افرا که داشت از پله ها بالا میرفت متوجه نگاه حیرت زده دختر شد، با لبخند ملیحی که روی لب داشت گفت:«خیلی بزرگه؟» دختر که فهمید افرا متوجه نگاه های او شده است خجالت کشید و با شرمزدگی گفت:«بله» افرا وارد اتاقش شد بعد از چند دقیقه در حالی که لباس راحتی سفیدی به تن داشت و موهای بلندش را با گیره جمع کرده بود از بالا به دختر که هنوز وسط سالن ایستاده بود نگاهی کرد و اسمش را صدا زد:«پرستش...» دختر سریع سرش را بالا آورد و جواب داد:«بله؟»                                                                                     

برچسب ها رمان عشق مدفون ,
دیگر قسمت های رمان
ارسال نظر برای این مطلب

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی
درباره ما
دانلود جدیدترین و بهترین رمان های عاشقانه ، اجتماعی ، ترسناک و ... برای تمام گوشی های موبایل و حتی ارائه آنها به صورت پی دی اف برای کامپیوتر
حمایت از ما
برای حمایت از رمان فا کد بنر های زیر را در وبلاگ خود قرار دهید

رمان فا ، بهترین سایت رمان فارسی

وبلاگ-کد لوگو و بنر

رمان فا ، بهترین سایت رمان فارسی

وبلاگ-کد لوگو و بنر
تبادل لینک با ما
http://rozup.ir/view/1741003/WWW.BEST-LINKS.IR_.gif http://rozup.ir/view/1741004/link.soltanweb.gif
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • لینک دوستان
  • رویایی دوباره
  • خرید اینترنتی
  • شعرانه
  • تبادل لینک با کلیه وبلاگ ها: در صورتی که برای تبادل لینک تمایل دارید از بخش نظرات اطلاع رسانی کنید.
    آرشیو
    آمار سایت
  • کل مطالب : 1605
  • کل نظرات : 914
  • افراد آنلاین : 14
  • تعداد اعضا : 454
  • آی پی امروز : 774
  • آی پی دیروز : 1366
  • بازدید امروز : 2,974
  • باردید دیروز : 5,170
  • گوگل امروز : 769
  • گوگل دیروز : 1473
  • بازدید هفته : 29,981
  • بازدید ماه : 122,920
  • بازدید سال : 270,701
  • بازدید کلی : 12,135,790