close
تبلیغات در اینترنت
رمان عشق مدفون قسمت اول
loading...

رمان فا

رمان عشق مدفوننوشته:افسون غلامیمقدمه:                                                            این کتاب داستانی است از عشق و غرور،از فداکاری…

رمان عشق مدفون قسمت اول

مرتضی سلیم خانیان بازدید : 2149 چهارشنبه 09 بهمن 1392 : 12:43 نظرات ()



رمان عشق مدفون


نوشته:افسون غلامی




مقدمه:                                                           



این کتاب داستانی است از عشق و غرور،از فداکاری و ایثار،ایثار در راه عشق،عشقی پاک که از سرچشمه ای نورانی و زلال نشات گرفته است،سرچشمه ای به نام قلب،قلبی که همیشه در زوایای پنهانی خود برای آن عشق تپید و آن عشق بود که به او جان داد                                                   
جانی دوباره.........................                                                                                                
 
                                                                                                        



به نام نامی او

زن با قدم هایی آرام بی صدا وارد خانه شد.خانه در سکوت همیشگی خود فرورفته بود.سیاهی شب همه جا را گرفته بود شعله های نارنجی شومینه در آن تاریکی خودنمایی میکرد.تن خسته و بی رمق خود را روی کاناپه کنار شومینه انداخت.نگاه سردش را به شعله های آتش دوخت نگاهی که دیگر گرما و شور گذشته را نداشت.دستی به صورت سفید و زیبایش کشید،به زحمت خود را از روی کاناپه بلند کرد و وارد اتاقش شد.بعد از چند لحظه درحالی که موهای بلند و سیاهش را روی شانه هایش رها کرده بود و بلوز و شلوار ساتن سیاه رنگی به تن داشت که قد بلند و هیکل کشیده اش بیشتر در آن خودنمایی میکرد،آباژور کنار تخت را خاموش کرد و روی تخت خزید.پتو را تا زیر چانه اش بالا کشید.به نور مهتاب که از میان پرده ی حریر وارد اتاق شده بود خیره شد.            
همانطور که در افکار خود فرو رفته بود آرام زیر لب گفت:«برگشته...»                                  
صبح با صدای زنگ تلفن از خواب پرید، با بی حوصلگی پتو را کنار زد و تلوتلوخوران به سمت تلفن رفت.با تک سرفه ای صدایش را صاف کرد و گوشی را برداشت.                                    
افرا:«الو بفرمایید...»                                                                                               
مریم:«سلام بر خواهرشوهر خواب آلوی خودم...»                                                           
-«سلام مریم جان خوبی؟»                                                                                     
-«از احوالپرسی های شما مگه من از تو خبر بگیرم وگرنه تو برادرت و خونوادش یادت نمی افته» 
-«باز شروع کردی مریم؟»                                                                                      

(1)
-«حالا عصبانی نشو ما عادت کردیم فدای سرت.از دیشب هرچی با خونه و تلفن همراهت تماس گرفتم جواب ندادی،نگران شدم»                                                                              
زن به کیفش که گوشه ی پذیرایی افتاده بود نیم نگاهی انداخت و با حرکت سر گفت:«شارژ باطریش تموم شده بود دیشبم دیر به خونه رسیدم،کاری داشتی؟»                                     
-«آره میخواستم بگم دیشب رامین از ایتالیا اومد.قراره امشب یک جشن کوچولو بگیریم توهم بیا..»                                                                                                                
افرا با شعف بسیار گفت:«چشمت روشن خانم ان شاءا...جشن ازدواجش...چشم حتما میام..»       
-«وای افرا خدا از دهنت بشنوه شاید بزنه پس سر این پسر ازدواج کنه.به خدا دیگه داره پیر میشه افرا، جون من شب اومدی با رامین صحبت کن عمه اش هستی شاید حرفتو گوش داد،باشه؟»     
-«آخه من چی بگم؟»                                                                                           
-«درباره ازدواج حرف بزن نصیحتش کن..»                                                                  
-«مریم میدونی که من اهل این حرفا نیستم مطمئن باش وقتش که برسه خودش خبرتون میکنه.»                                                                                                             
-«نخواستیم بابا، باز من از تو یه کاری خواستم پشت هم دلیل و برهان بیار..شب منتظرتیم دیر نکنی..»                                                                                                             
-«چشم، خداحافظ...»                                                                                            
-«خداحافظ...»                                                                                                    


(2)
تلفن را قطع کرد و به سمت آشپزخانه رفت و مشغول آماده کردن صبحانه شد.بعد از خوردن صبحانه مانند همیشه لباس تیره ای به تن کرد و با ظاهری ساده آماده ی رفتن به قبرستان شد، سالیان سال بود که گذرش به این وادی غم افتاده بود.دسته گل رز بزرگی تهیه کرد.ابتدا برسر مزار آقاجون و مادرجونش و بعد هم به دیدار پدر و مادرش رفت،در انتها با قدم هایی آرام و لرزان خودش را بالای سر دو مزار کنار هم رساند.بعد از دوسال دیدن این دو مزار آتش بر جانش میزد و سوز دل شکسته اش، اشک در چشمان زیبایش می نشاند...                                              
همسری مهربان و فداکار "امیررضا رحیمی"...                                                               
جوان ناکام "کسری رحیمی"...                                                                                 
آب را روی سنگ قبر عزیزان از دست رفته اش ریخت.بین دو قبر نشست و دستان زیبا و نرمش را به آرامی روی قبر ها کشید و به آسمان خیره شد.خاطرات گذشته دوباره برایش زنده شد.یاد وقتی که برای اولین بار امیررضا را رو به روی خانه شان دید، وقتی امیررضا با آن لحن پر از آرامشش از او خواستگاری کرد، وقتی که کسری کوچکش را در بیمارستان میان آغوش گرم خود گرفت و طعم شیرین مادر بودن را حس کرد و نگاهای لبریز از عشق و محبت امیررضا که همیشه در همه حال همراهش بود.به پهنای صورت اشک می ریخت و به گور سرد امیررضا و کسری پسرش خیره شده بود. آرام زیر لب گفت:«خدایا ما آدما وقتی کسی رو داریم قدرشو نمیدونیم وقتی از دستش میدیم تازه متوجه میشیم چه موجود با ارزشی تو زندگی ما وجود داشته و ما بی تفاوت و به سادگی از کنارش رد شدیم، این همه سال کنار امیررضا زندگی کردم و با تمام تظاهری که کردم گوشه های پنهانی قلبم حسرت آن عشق لعنتی رو خوردم،عشقی که حالا نتیجه اش این تنهاییه.اگه من با امیررضا ازدواج نمی کردم حالا هیچ کدوم این اتفاقات نمی افتاد.» افرا سرش را پایین انداخت و ادامه داد:«خدایا آخه بعد 26 سال برای چی برگشته؟؟آمده تا دوباره آزارم بده و قلب بند زده ام رو زیر پاهاش له کنه و با بی رحمی نیشخند به لب از کنارم بگذره؟؟...              
(3)
من دیگه طاقتشو ندارم خدایا...»                                                                               
زن قرآن را بوسید و شروع به خواندن آن کرد.بعد از تمام شدن قرآن نگاهی به ساعت مچی اش انداخت،باید زودتر به خانه میرسید تا برای شب به خانه برادرش برود.قرآن را در کیف چرم قهوه ای رنگش که کسری برای روز مادر به او هدیه داده بود قرار داد.دستانش را روی دو قبر گذاشت،درحالی که حرف های بسیاری در سینه داشت با نگاهی غمگین به نام های روی قبر ها خیره شد و زیرلب زمزمه کرد:«خداحافظ» و به سرعت آن محل غم بار را ترک کرد.                 
وارد خانه که شد نفس عمیقی کشید تا هوای تازه وارد ریه هایش شود.چشم به حیاط وسیع خانه دوخت.بوته های گل رز که در آن سرمای شدید پاییزی چیزی از آنها باقی نمانده بود و گوشه گوشه حیاط به طرز زیبایی قرار داشت،چند درخت کاج که تا در ورودی خانه پشت سرهم ردیف شده بودند و آلاچیقی که در قسمت نسبتا مرتفع حیاط واقع شده بود زیبایی چشم گیری به خانه بخشیده بود.افرا به یاد مش حسین افتاد که حتما به او گوشزد کند تا رسیدگی بیشتری به گل و گیاه های حیاط بکند.مش حسین و همسرش زهرا اهل آمل بودند و فرزندی هم نداشتند.از زمانی که کسری به دنیا آمده بود آنها در آن خانه مشغول به کار شده بودند و در همین خانه زندگی میکردند.حالا هم هفته قبل از او خواسته بودند که برای مراسم ازدواج یکی از اقوامشان به آمل بروند و او هم قبول کرده بود.وارد خانه شد و با همان لباس ها وارد حمام شد وقتی از حمام بیرون آمد موهای بلند و خیسش را خشک کرد و بالای سرش جمع کرد.به سمت آشپزخانه رفت،در یخچال سرکی کشید،مقداری کالباس و نان برداشت و با ولع شروع به خوردن کرد.بعد از اتمام غذا برای مهمانی آماده شد با کلی وسواس و سلیقه کت و شلوار سرمه ای رنگی که دور کمرش کمربندی چرم به رنگ سیاه داشت را انتخاب کرد.رو به روی آینه نشست با سر انگشتانش ابروهای کشیده اش را صاف کرد.کمی ریمل به مژه های بلند و پرپشتش زد و با رژگونه،گونه های برجسته اش را حالت داد.موهای بلند و صافش را که تا پایین کمرش بود روی شانه هایش رها کرد.جلوی آینه ایستاد و دستی روی لباسش کشید و خود را برانداز کرد.هیچگاه دوست نداشت ایرادی در 
(4)
ظاهر خود داشته باشد. با ساده ترین لباس ها و آراسته ترین چهره در گذشته به دختر و بعدها به زنی بی مانند تبدیل میشد که چشم ها را خیره میکرد. به ساعت نگاهی انداخت اصلا حواسش به زمان نبود، نزدیک 7 شب بود. پالتوی سیاه و بلندی به تن کرد. کیفش را برداشت و سریع از خانه بیرون آمد. در خانه را که باز کرد هوای سرد پاییزی به صورتش شلاق زد. صورتش را در پالتویش فرو برد و سریع به سمت اتومبیلش دوید. وارد اتومبیل که شد دستانش را به هم مالید و به سمت خانه برادرش حرکت کرد. نزدیک خانه برادرش بود که یادش آمد باید گل میخرید، دور زد و از نزدیکترین گل فروشی سبد گل زیبایی خرید. اتومبیل را رو به روی خانه برادرش متوقف کرد. بعد یک تک زنگ به سرعت در باز شد. خانه افشین یک خانه ویلایی و بزرگ بود. مسیر حیاط تا در ورودی را به دلیل سرمای زیاد به سرعت گذراند. در ورودی را که باز کرد صدای موسیقی و همهمه مهمان ها سکوت فضای بیرون را شکست. پالتویش را آویزان کرد و سبد گل را روی میز نزدیک در ورودی قرار داد. در آینه ای که در کنار در ورودی بود نگاهی به خود انداخت. گرمای مطبوع خانه گونه های برجسته اش را صورتی رنگ کرده بود. دستی به موهایش کشید و وارد سالن شد.                                                                                                          
وقتی قدم به سالن وسیع خانه گذاشت تمام نگاه ها به سویش برگشت. بی توجه به نگاه های دیگران با حرکتی نرم و سریع خود را به نزدیکترین مبلی که دید رساند و به نرمی در آن فرو رفت. با نگاهش به دنبال اعضای خانواده اش گشت، که چشمش به مریم خورد. مریم با قدم های سریع خود را به افرا رساند. زن همانطور که با نگاهش نزدیک شدن مریم را دنبال میکرد این فکر به ذهنش خطور کرد که مریم با این لباس زرشکی براق چقدر چاق تر به نظر میرسد. به احترام مریم از روی مبل بلند شد و همدیگر را سخت در آغوش گرفتند. مریم:«چه عجب ما چشممون به جمال شما روشن شد!! نمیومدی سنگین تر بودی! خوبه گفتم زود بیا.» افرا چشمانش را تنگ کرد و گفت:«همین دو سه ساعتم به خاطر رامین اومدم وگرنه من به تو و افشین از این افتخار ها نمیدم.» مریم از ته دل خندید و گفت:«ای نامرد همیشه آدم رو ضایع میکنی. حالا چرا مثل غریبه
(5)
ها اینجا کز کردی؟ بیا بریم اون طرف.» و دست افرا را به دنبال خود کشید ولی افرا جای پایش را محکم کرد و تکان نخورد...                                                                                      
-«نه نمیام همین جا راحتم..»                                                                                  
-«إ بیا بریم بابا..»                                                                                                 
-«نه حرفشم نزن..»                                                                                              
مریم قدمی به جلو برداشت و گفت:«نکنه به خاطر....»افرا سرش را تکان داد و سکوت کرد.         
-«بخوای به حرف این مردم گوش کنی که نباید زندگی کنی، ولشون کن بذار هرچقدر دوست دارن بگن، بعدم مشکل از شوهرای خودشونه که چشماشون دنبال همه هست؛ روی شوهر های خودشون کار کنن، از یه طرفم ماشاءا... هزار ماشاءا... تو انقدر خوشگلی حسودیشون میشه بیا بریم عزیز من.»                                                                                                          
-«نه مریم جان تو برو..»                                                                                         
مریم سری از روی ناچاری تکان داد و لبخندی زیبا زد:«باشه، افشین و رامین اون طرف نشستن میگم بیان اینجا.» افرا در جواب به نشانه تایید سرش را تکان داد و لبخند ملیحی روی لب نشاند.
همه دوست و آشنا دور هم جمع بودند. جوان ها در بالای سالن با رقص و پایکوبی خانه را روی سر خود گذاشته بودند و افرادی که در جوانی پای ثابت این مجالس بودند و با شور و هیجان خود مجلس را زیر و رو میکردند، حالا پا به سن گذاشته و هرکدام گوشه ای خزیده بودند و با هم سن و سالان خود درباره موضوع های مختلف بحث میکردند. افرا سعی میکرد به دیگران نگاه نکند چون نگاه های اغلب مردها که روی سر تا پایش با لبخندی گوشه ی لبشان سر میخورد و پچ پچ های زن ها و چشم غره هایشان آزارش میداد.نفس حبس شده در سینه اش را به آرامی رها کرد.       
(6)
از وقتی که همسر و پسرش را از دست داده بود اصطلاح نازیبای جامعه یعنی بیوه بودن را به دنبال خود میکشید، همه با او دشمنی میکردند و چشم دیدنش را نداشتند. از دور برادرش افشین و رامین را دید. چقدر دلتنگ رامین شده بود. بعد از مراسم ختم امیررضا و کسری تا به حال او را ندیده بود. هاله ی اشک چشمان زیبایش را در برگرفت با دیدن رامین یاد کسری ناکامش و داغ عزیز از دست رفته اش دوباره جان گرفت. رامین با دیدن عمه اش دستش را در هوا تکان داد و قبل از اینکه افرا خود را به او برساند با قدم های بلند خود را به او رساند و عمه اش را سخت در آغوش گرفت. سرش را روی شانه افرا گذاشت و مانند پسر بچه ای پنج ساله اشک ریخت. افرا دستش را به آرامی به پشت رامین کشید و با تمام وجود او را بویید. همه به عمه و برادرزاده که مانند مادر و پسری که سال های طولانی را در فراق هم گذرانده بودند و حالا با همه وجود در آغوش هم اشک می ریختند،چشم دوخته بودند. افرا اشک هایش را با دست پاک کرد و گفت:«عمه فدات بشه گریه نکن، به خدا دلم میگیره.»                                                    
رامین را به آرامی از خود جدا کرد، دستانش را روی بازوهای رامین گذاشت. رامین سرش را پایین انداخته بود و هنوز اشک می ریخت. دستش را زیر چانه ی رامین گذاشت و سرش را بالا آورد و با سر انگشتان ظریفش اشک های او را پاک کرد. با چشمانی خیس رامین را برانداز کرد. در دلش هزاران بار فدای رامین شد. چقدر تغییر کرده بود، چهارشانه تر و چهره اش مردانه و جذاب تر شده بود. رامین دست های افرا را با دستان مردانه خود گرفت و با لبخندی زیبا گفت:«ببخشید ناراحتتون کردم. به خدا دلم خیلی برای شما تنگ شده بود عمه، از یک طرف هم...» خواست اسم کسری را به زبان بیاورد ولی پشیمان شد.                                                                    
افرا خندید و گفت:«عمه فدات بشه الهی،سلامتم خوردی؟»                                              
رامین با حالتی کودکانه دستی به موهایش کشید و با خنده ای ریز گفت:«سلام...»                  
-«سلام به روی ماهت...»                                                                                        
(7)
افشین و مریم در این مدت کنارشان ایستاده و نظاره گر اشک های این دو بودند. در حالی که چشم هایشان از اشک برق میزد، قدمی به سمتشان برداشتند. افشین با افرا روبوسی کرد و رو به رامین گفت:«پسر بعد دوسال چه استقبال گرمی از آبجی خانم ما کردیا! نمیشد این استقبال گرمت با خنده باشه.»                                                                                          
مریم به نشانه تهدید انگشت اشاره اش را تکان داد و گفت:«بذار مهمونا برن من به حساب تو یکی میرسم. من که مادرتم بعد این همه وقت دیدیم اشک نریختی ولی حالا چشمات به عمه خانمت افتاد زار زار گریه میکنی؟ صبر کن آقا رامین من میدونم و تو...»                                        
-« إ مامان ما که مدام با هم در تماس بودیم خب معلومه اشکم نمیاد،عمه رو دو ساله ندیدم...»   
-«نه من قبول ندارم تو داری بین من و عمه ات تفاوت قائل میشی.»                                   
افرا دستش را دور بازوی رامین انداخت و گفت:« بگو حسودیم شده...»                                 
مردم دستش را به کمرش زد و گفت:«نخیر حسودیم نشده...»                                           
افشین گفت:«حقیقت تلخه ولی باید باورش کنی تو حسودیت شده!!»                                  
مردم حالت تدافعی گرفت و تا خواست از بازوی افشین نیشگون بگیرد او مانع شد و با اخمی تصنعی گفت:«إ...زشته مردم دارن نگاهمون میکنن.بذارین بقیه برن بعد هرچی دوست دارین باهم کل کل کنین.»                                                                                                   
مریم به نشانه ی تهدید انگشتش را به سمت افرا گرفت و زیر لب تهدیدش کرد. هر چهار نفرشان به این کار مریم خندیدند...                                                                                      
افشین با نگاهی آرام به افرا زل زده بود و در دل شاد بود که بعد از این همه مدت خنده بر چهره ی زیبای خواهرش بازگشته است.در تمام مهمانی رامین مانند کودکیش که دائم همراه عمه اش بسر میبرد کنار افرا نشسته بود.                                         (8)                                                                                   
افرا آن شب نگاه های مشتاق دختر های جوان فامیل را روی رامین و بی اعتنایی های او به آنها را دید و در دل به حقیقت حرف های مریم درباره ازدواج او پی برد... بعد از اتمام مهمانی با وجود اصرار های برادرش،مریم و نگاه های غمگین رامین شب را در منزل برادرش نماند و به سمت خانه خود به راه افتاد.                                                                                                  
باران به شدت می بارید. صدای موسیقی ملایم در فضای اتومبیل گران قیمت زن پیچیده بود. بعد از مدت ها آرامش را در درونش حس میکرد و خنده بر لبانش پدید آمده بود.همانطور که ذهنش وقایع مهمانی ساعت پیش را مرور میکرد چشمش به دختری جوان خورد که کنار اتوبان زیر باران ایستاده بود. صاحب های اتومبیل های گران قیمت تا او را می دیدند کنار اتوبان به دنبالش راه  می افتادند تا سوار شود ولی دختر با حرکت کردن به جلو و عقب میخواست تا دست از سرش بردارند. زن نگاهش را از دختر گرفت و به رو به رو خیره شد. کمی که جلو رفت ناگهان ترمز کرد و دنده عقب گرفت. جلوی پای دختر ایستاد. دختر اخم عمیقی بر چهره اش نشاند و به جلو حرکت کرد و گفت:« گمشو عوضی» افرا شیشه را پایین داد و گفت:« سوار شو دخترجان» دختر تا متوجه صدای افرا شد سرش را پایین آورد. چشمان سبز و درشتش که مانند گربه ای در دل شب می درخشید را تنگ کرد و با دقت به صورت زن خیره شد. یک لحظه از زیبایی زن شگفت زده شد و قلبش لرزید. چهره زن افسانه ای و خیره کننده بود. دختر با تندی گفت:« نه ممنون...»
-«هرطور راحتی ولی فکر نکنم تو این اتوبان خلوت تاکسی پیدا بشه مخصوصا حالا که بارون میاد.»                                                                                                               
زن حرکت کرد، دختر با نگاهی غمگین اتومبیل افرا را که در حال دور شدن بود دنبال کرد. به اطراف نگاهی انداخت. در همان حال اتومبیلی جلوی پایش ترمز کرد. راننده پسرک جوان و لاغری بود که تمام موهایش را به طرز عجیبی درست کرده و با چشم های دریده اش دختر را برانداز میکرد. پسر همانطور که دود سیگار را حلقه حلقه از بینی اش خارج میکرد گفت:«لیدی خوشگل
(9)
 افتخار همراهی میدی؟» و شروع کرد به گفتن حرف های چندش آور. دختر در دل بر خود لعنت میفرستاد که چرا سوار اتومبیل زن نشد. اشک چشمهایش را پر کرده بود. پسرک تا خواست از اتومبیلش پیاده شود دختر چشمش به اتومبیل زن افتاد و با گفتن کلمه ی عوضی به پسر به سمت اتومبیل زن دوید و سوار شد. زن نگاه آرامش را از دختر گرفت و حرکت کرد. دختر در حالی که از سرما میلرزید نفس عمیق کشید تا از ریزش اشک هایش جلوگیری کند. سپس رو به افرا کرد و گفت:«واقعا ممنون، نمیدونم چطوری از شما تشکر کنم؟!خیلی وقت بود که اینجا وایساده بودم ولی دریغ از یه تاکسی که رد بشه. بابت حرفی هم که به شما زدم معذرت میخوام آخه فکر کردم...»                                                                                                 
افرا با لبخندی مهربان رو به دختر کرد و گفت:«اهمیت نداره خودت رو ناراحت نکن.»              
نگاه زن به دستهای لرزان دختر و لباسش که اصلا مناسب آن فصل نبود افتاد. اتومبیل را کنار اتوبان نگه داشت. پالتویش را در آورد و به سمت دختر گرفت و گفت:«بپوش معلومه خیلی سردته...»                                                                                                           
دختر پالتو را پس زد و گفت:«نه ممنون الآن گرم میشم هوای داخل ماشین خوبه»                 
افرا پالتو را روی پای دختر گذاشت،حرکت کرد و گفت:«داری میلرزی دختر بپوش وگرنه سرما میخوری»                                                                                                          
دختر سرش را پایین انداخت و زیر لب تشکر کرد. پالتو را به تن کرد، عطر خوش بو و گران قیمت زن که در فضای گرم اتومبیل هم پیچیده بود، بینی اش را پر کرد. دختر چشم به افرا دوخته بود و زیباییش را در دل تحسین می کرد.                                                                           
 افرا همانطور که به جلو خیره شده بود گفت:«ببخشید این حرف رو میزنم قصد دخالت ندارم ولی این وقت شب یه دختر، کنار یه اتوبان خلوت اصلا با هم جور در نمیاد.»                               

دیگر قسمت های رمان
ارسال نظر برای این مطلب
این نظر توسط ساناز در تاریخ 1393/10/3 و 14:43 دقیقه ارسال شده است

بسیار زیبا.افسون یه دونه ای

این نظر توسط sara در تاریخ 1392/11/9 و 15:51 دقیقه ارسال شده است

اسم نویسنده اش چیه؟
پاسخ : خانم افسون غلامی


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی
درباره ما
دانلود جدیدترین و بهترین رمان های عاشقانه ، اجتماعی ، ترسناک و ... برای تمام گوشی های موبایل و حتی ارائه آنها به صورت پی دی اف برای کامپیوتر
حمایت از ما
برای حمایت از رمان فا کد بنر های زیر را در وبلاگ خود قرار دهید

رمان فا ، بهترین سایت رمان فارسی

وبلاگ-کد لوگو و بنر

رمان فا ، بهترین سایت رمان فارسی

وبلاگ-کد لوگو و بنر
تبادل لینک با ما
http://rozup.ir/view/1741003/WWW.BEST-LINKS.IR_.gif http://rozup.ir/view/1741004/link.soltanweb.gif
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • لینک دوستان
  • رویایی دوباره
  • خرید اینترنتی
  • شعرانه
  • تبادل لینک با کلیه وبلاگ ها: در صورتی که برای تبادل لینک تمایل دارید از بخش نظرات اطلاع رسانی کنید.
    آرشیو
    آمار سایت
  • کل مطالب : 1605
  • کل نظرات : 914
  • افراد آنلاین : 14
  • تعداد اعضا : 454
  • آی پی امروز : 774
  • آی پی دیروز : 1366
  • بازدید امروز : 2,977
  • باردید دیروز : 5,170
  • گوگل امروز : 769
  • گوگل دیروز : 1473
  • بازدید هفته : 29,984
  • بازدید ماه : 122,923
  • بازدید سال : 270,704
  • بازدید کلی : 12,135,793